Weekendje weg

Samen met een vriendin ga ik regelmatig een weekendje weg. Soms gaan we naar een stad om te winkelen en boeken daar dan een hotelletje, een andere keer waaien we lekker uit aan het strand en huren we een huisje aan zee of we besluiten een paar dagen te gaan wandelen in een mooie streek. We hadden dit keer besloten te gaan wandelen door Limburg. Wandelschoenen mee, niet al te grote afstanden en voor de twee nachten hadden we van te voren een overnachting geboekt in een leuk dorpje. We verlangden naar een lekker ontspannen weekend.

De eerste dag waren we al vroeg van huis vertrokken om op tijd in Limburg te zijn. Door de drukte kwamen we echter pas tegen het einde van de ochtend bij ons hotel aan. Na even snel onze spullen op de kamer te hebben gegooid en een broodje met koffie wandelden we de deur uit. Twee vrouwen met van die grote wandelschoenen aan, een korte broek, een truitje en allebei een rugzak met wat te eten en een paar flesjes water. Het was zacht weer. Ideaal om bij te wandelen en we stapten dan ook stevig door.

Na een uurtje kwamen we bij een beekje en we wandelden langs de beek verder. Het water erin stroomde vrij snel en dat verbaasde ons want door de droogte was er op dit moment van het jaar nog maar weinig water te bekennen in de kleineren rivieren en beken. Een kwartiertje later zagen wij tussen de bomen een watermolen.

Het grote schoepenrad draaide langzaam rond en loosde zijn water in de beek.

Tegenover het grote rad was aan de andere kant van het beekje een bankje geplaatst en wij vonden het een schitterende plek om even uit te rusten, iets te eten en wat te drinken. Terwijl wij daar zo zaten kwam er een man uit het schuurtje naast de molen. Hij stak zijn hand op naar ons en wij zwaaiden terug. Hij verdween om de hoek van het schuurtje en op het moment dat wij weer verder wilden gaan kwam hij ineens langs het beekje in de richting van ons bankje lopen. Hij stelde zich voor als de molenaar en vroeg of wij misschien geïnteresseerd waren in een rondleiding.

Dat leek ons wel leuk, we hadden nog nooit zo’n molen van binnen bezocht en besloten met hem mee te gaan. Binnen in de molen rook het naar rottend hout maar we snoven ook af en toe de geur van koffie op. De man, die zich had voorgesteld als Meindert, vroeg of wij zin hadden in een kopje koffie en of een van ons even mee kon lopen om te helpen de koffie te halen. Mijn vriendin liep met hem mee en ik zakte neer op een houten krukje aan een tafel om eens rustig rond te kijken. Ik vond het vreemd dat er na vijf minuten nog niemand terug was en ik begon me ongerust te maken. Door het gekraak van alle ronddraaiende raderen kon ik ook niet echt iets horen.

Ik besloot op onderzoek uit te gaan en deed voorzichtig de deur open waardoor ik de molenaar en mijn vriendin had zien verdwijnen. Ik kwam in een ruimte waar ook allerlei dingen bewogen. Ik draaide me om en stond aan de grond genageld door hetgeen ik zag: aan een groot houten rad draaide mijn vriendin in het rond. Haar armen en benen gespreid, haar ogen geblinddoekt en verder helemaal naakt!

Ik riep haar naam maar door de herrie van al het gekraak en het vallende water ging mijn geroep verloren. Ik keek of ik bij haar kon komen maar wat zou ik kunnen doen?

Het volgende moment werd ik bij mijn nek gegrepen, voelde een koud metaal om mijn hals en voor ik het wist stond ik gebukt met een stalen halsband met een enorm gewicht eraan. Ik kon mijn hoofd niet oprichten en voelde dat mijn broekje omlaag werd gedaan. Er werd iets kouds tegen mijn anus gedrukt en even later voelde ik een koude straal mijn darmen inschieten. Na een tijdje hield dat op en werd de band van mijn hals gehaald. Mijn rug deed zeer van het gebukt staan en het lukte mij maar met moeite om weer overeind te komen.

Naast me stond een man met een zwarte leren broek aan, zijn bovenlichaam ontbloot en een masker voor zijn gezicht. Hij sprak me streng aan en aan zijn stem herkende ik dat het de molenaar moest zijn. Ik moest voor hem uit lopen naar een deur naast het grote rad waaraan mijn vriendin nog steeds ronddraaide. Langzaam liep ik er heen en deed de grendel opzij. De deur kraakt en ik kon nauwelijks iets zien toen ik binnen was. Wel hoorde ik ook daar weer van alles kraken en knarsen.

Ik bleef op bevel staan en werd toen door hem meegenomen naar een grote steen. Op de steen zaten vier grote metalen ogen en ik moest midden op de steen gaan liggen. Met touwen om mijn polsen en enkels werd ik aan de ogen vastgemaakt en ik wachtte af. Meindert liep weg en ik zag dat hij naar een grote houten stok liep in de hoek van het kamertje. Het was een soort hendel en hij trok hem met kracht naar zich toe. In het vertrek begon het nu te rommelen en heel langzaam begon de steen waarop ik laag rond te draaien. Tegelijkertijd voelde ik van boven een soort waterstraal op me, meer een sproeier, en na een paar minuten lag ik drijfnat en ijskoud rondjes te draaien op de molensteen.

Ik weet niet meer hoe lang ik daar gelegen heb, ik raakte in een soort roes en werd pas weer een beetje wakker toen ik de stem van mijn vriendin hoorde. Ze fluisterde mijn naam en ik zag haar in een waas naast me op de grond zitten. Ze zat op haar knieën met haar armen op haar rug gebonden en nog steeds met die blinddoek voor haar ogen. Ik kreeg echter geen tijd om te reageren want de molenaar kwam binnen met in zijn handen een grote zwart leren zweep. Mijn vriendin werd losgemaakt en kreeg de zweep in haar handen geduwd. De molenaar duwde de hendel naar voren en de steen waarop ik lag stopte met draaien. Ik was door en door koud, versteend tot op het bot en kon me niet meer bewegen. De molenaar zette mijn vriendin recht tegenover mij bij mijn voeten en gaf haar de opdracht om met de zweep naar beneden te slaan. Ze kon mij niet zien en wist dus niet precies wat ze ging doen. Ik beet op mijn tanden en kneep mijn ogen dicht. De eerste klap voelde ik niet. Door de kou was ik totaal gevoelloos geworden. Bij de tweede klap deed ik mijn ogen open en ik zag dat de zweep lange en brede slierten had. Ik werd geraakt op mijn borsten en bij het terugtrekken zag ik de zweep over mijn buik en onderlichaam glijden. Ik voelde nog steeds niets, in ieder geval geen pijn, maar langzaam begon zich en warm gevoel over mijn lichaam te verspreiden. Na een paar minuten kreeg mijn vriendin de opdracht om harder te slaan. Ik voelde nu de klappen van de zweep en om de klappen op te vangen spande ik iedere keer mijn lichaam.

Opeens moest zij ermee stoppen en werd ik losgemaakt. We werden allebei bij een hand genomen en liepen als makke lammetjes met Meindert mee. We hadden nog steeds geen woord gewisseld, niet met hem, maar ook niet met elkaar als vriendin. Op de een of andere manier voelden we ons niet bedreigd en er heerste wel een spanning maar geen vervelende. Wel was ik benieuwd naar de ervaringen van mijn vriendin. Zij was per slot van rekening als eerste verdwenen en ik had haar pas weer gezien toen zij ronddraaide aan het rad. Ik kreeg echter niet de gelegenheid om met haar te spreken want ik werd als eerste een hok in geduwd. Het was er pikdonker en ik voelde alleen de stenen vloer waar een deken op lag. De deur werd achter mij gesloten en ik hoorde de molenaar met mijn vriendin ergens anders heen gaan.

Ik ging liggen en wikkelde me op een gegeven moment in de deken omdat ik het koud kreeg. Ik voelde me rustig en voldaan en na verloop van tijd viel ik in slaap.

Ik weet niet hoe lang ik heb geslapen maar toen ik wakker werd scheen de zon door de openstaande deur naar binnen. Ik was nog naakt en liep naar buiten om op onderzoek uit te gaan. Naast mijn ‘kamertje’ontdekte ik nog zo’n ruimte en zag mijn vriendin liggen. Zij lag nog lekker te slapen onder een deken en ook bij haar stond de deur dus open. Ik wekte haar en ze reageerde verbaasd toen ze mij zag. Samen liepen we naar het vertrek waar we de dag daarvoor binnen waren gekomen. Op de tafel waaraan ik op het krukje op mijn vriendin had zitten wachten toen ze mee ging om koffie te halen stond een pot koffie en een mandje met croissantjes. Onze kleren lagen op een stoel en nog steeds verrast door wat er gebeurd was en wat we nu weer zagen kleedden we ons aan en deden wij ons te goed aan het ontbijtje. Zwijgend keken we elkaar aan en we glimlachten allebei naar elkaar.

Van de molenaar ontbrak ieder spoor. De watermolen draaide net als gisteren rustig zijn rondjes, iedere keer een schep water lozend in het beekje.

We besloten onze tocht te vervolgen. We hadden gegeten, het was mooi weer en we hadden geen reden om naar ons hotel terug te gaan. Het eerste wat ik tegen mijn vriendin zei toen we het pad afliepen was: “Vertel”!

Sexjuf Carolina